The Times They Are A-Changing!

The Times They Are A-Changing!. (ook te zien bij E.J. Bron)

The Times They Are A-Changing!

Enige tijd geleden was er op TV een herhaling van ‘How Many Roads’ een documentaire uit 2006 over Dylan-liefhebbers. Het waren gefilmde portretten van gewone mensen die elke dag van hun leven luisterden naar de muziek van Bob Dylan. De songs van Dylan zijn hun leidraad. Het geeft hun leven zin, ze ontlenen er kracht aan. Een van de mensen die aan het woord kwamen in de documentaire betreurde Dylans bekering tot het Christendom, hij wilde zelfs een tijd lang niets meer van zijn idool weten. Toch kwam hij weer terug bij die man met zoveel diepgang en zeggingskracht. En zo vreemd is dat niet want er is altijd wel ergens een song met een toepasselijke tekst voor die ene speciale gelegenheid, of een orakeltekst die raadselachtig is of mysterieus en daarom altijd relevant wordt geacht. Een horoscoop uit het plaatselijke sufferdje is ook altijd van toepassing. ‘U zult een vreemdeling tegenkomen of een lang vergeten vriend! Er zal een gebeurtenis plaatsvinden die veel zaken doet veranderen!’ Oftewel, een kalenderwijsheid als dooddoener want er komen altijd andere tijden!

 

Een prachtige documentaire en hoewel het werk van Bob Dylan al bijna vijf decennia meegaat is deze visie op zijn werk typisch iets van dit moment. We nemen een zin uit zijn werk en we laten dat op ons inwerken. ‘Er komen andere tijden’, (in de vertaling van Lennaert Nijgh / Boudewijn de Groot) het komt uit de roerige jaren zestig / zeventig maar is nog steeds actueel. Er zijn véél dingen waar Dylan wel iets over heeft gezegd, de inmiddels volkomen bejaarde singer-songwriter weet vaak zelf niet meer waarover het gaat. Voor duiding moeten we niet bij hem aankloppen, dus elke interpretatie is toegestaan. In een van zijn belangrijkste songs komt de volgende strofe voor: ‘You can’t criticize what you don’t understand!’ En dat deed mij denken aan de stelling dat men de islam nooit zal kunnen begrijpen tenzij men de koran van Mohammed in het Arabisch heeft gelezen. Als men het niet ècht begrepen heeft mag men er niet over oordelen, toch? Het is een stelling. Het een menig is nèt als een kont, iedereen heeft er een! En niet elke vette mening is even nuttig of mooi. Waarom zou ik pas kritiek mogen uitoefenen als ik iets volledig begrijp? Soms helpt het, soms helpt het niet. Ik zou geen bedenkingen mogen hebben over een onderwerp zolang ik van die zaak niet alle aspecten begrijp. We kùnnen deze stelling aannemen, we kunnen zelfs de lijn doortrekken. En omdat ik het niet alleen begrijp maar ook de leugentjes kan doorzien, daarom mag ik het neersabelen, aan de kaak stellen en tot de grond toe afbranden! Hoe dan ook, het is geen moeite, ik doe het gaarne.

 

Ik denk dat ik basisgedachte van èlke vorm van religie begrijp. Om een flatgebouw neer te zetten zijn veel mensen nodig die allemaal een deeltaak op zich nemen, het resultaat is iets dat groter is dan wat een man alleen kan neerzetten. Het egoïsme moet opzij worden gezet om plaats te maken voor de socio. In het begin van de menselijke beschaving is religie gebruikt als instrument om de mensheid samen te binden, om zelfzuchtige individuen tot een hechte groep te maken. Dit alles is uiteraard ten gunste van de vooruitgang en voor het grotere geheel. Een ander aspect van religie is dat het naast samenhang ook de moraliteit moet bevorderen. Het onzichtbare vriendje is een hulpmiddel bij het kweken van een geweten. Dan ontstaat er ook de rechtvaardigheid naar andere mensen toe. Dat maakt de hele wereld beter. Normale gezond-verstand leefregels maken vaak een belangrijk deel uit van warrige religieuze dogma’s. De manier waarop religies te werk gaan is vaak eenvoudig. Voor een kind is de eigen sterfelijkheid niet te begrijpen. De enige waarneming van een kind is: ‘ik!’ en dan “ik denk!’ en daaruit volgt: ‘ik besta!’ Pas later ervaart men de sterfelijkheid van ànderen. Dat leren kinderen uit het overlijden van Opa en Oma, de hond of de poes. Nooit komt het in een kind op om te veronderstellen dat hijzelf óók eindig is. De erkenning en het accepteren van de eigen sterfelijkheid is net zo’n grote gedachte als het zelfbewustzijn. Er zijn verschillende invullingen aan sterfelijkheid gegeven, de hindu’s en Buddhisten kennen het wiel van de wedergeboorte. De joden kènnen feitelijk geen persoonlijke hemel. Daar is het meer een soort voortbestaan van de groep zònder dat ene individu. De Christenen kennen daarentegen opmerkelijk genoeg wèl een persoonlijk voortbestaan na de dood! De Mohammedanen hebben een vreemde perceptie van zowel de schepping als ook het laatste oordeel. Waar het joodse geestelijke leven mee begint is het einde voor de islamieten. De persoonlijke aanwezigheid in Tuin der Lusten (Paradijs) is voor de volgeling van Mohammed de ultieme beloning en de joods-Christelijke traditie wil dat we dáár nu juist vandaan komen. Héél misschien is er wel een joodse hemel, maar dat is dan meer een plaats waar ‘het volk’ verblijft. Een soort Israël, maar dan tijdloos. Voor de mensen van later, de kindskinderen, niet iemand ná zijn dood als individu. Héél misschien zijn de begrippen ‘hemel’ en ‘hiernamaals’ iets te Europees. In de joodse theologie heeft het nooit echt helemaal vorm gekregen. Die invloed moet dus uit Europa komen. Wodan en Donar kenden de eeuwige jachtvelden waar moedige strijders na hun dood heen gingen. Een wisselwerking tussen Europa en het Midden Oosten heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat het hemel-loze jodendom zich ontwikkelde in het Christendom. Het Judaïsme heeft de leefregels, daarom ontwikkelde zich de moraal en de menselijkheid. Het Christendom kent de vergeving èn daarboven de beloning voor een goed Godvruchtig leven. En die beloning is een persoonlijk samenzijn met de schepper. Het zitten aan de rechterhand van God is genoeg. Meer is er niet. Die persoonlijke beloning ná de dood kende men in Europa, maar niet in Afrika bij de animisten, ook niet in Azië bij de hindu’s. Het jodendom ontwikkelde zich verder onder invloed van Zeus en Apollo tot het Christendom. Zonder de wisselwerking met Europa had het jodendom zich nooit kunnen door ontwikkelen tot het huidige Christendom. De islam kent net als het jodendom geen hel. Of dat zou de huidige situatie moeten zijn waarin de moslimwereld verkeert! Er wordt in de koran maar heel weinig over losgelaten, en wat er over gezegd wordt gaat niet verder dan: ‘Eh joh, je weet wel!’ De islam heeft voor sommigen het leven na de dood uitgebreid tot een grote hoerenkast vol met overspel en misbruik. En dat is afschrikwekkend voor de Christenen want zij zien dit nu juist weer als de poel des verderfs. De plaats waar slechte mensen heen gaan ná hun dood. Voor een Christen is er in het hiernamaals alleen het geestelijke leven, daar is alleen liefde en respect. In de hemel is geen bier! (En daarom drinken wij het hier!) Voor de Christen is er ná de dood maar één ding, en dat is het samenzijn met God. Zoals de Engelsen heel mooi weten te zeggen ‘atonement!’ De eenwording! Voor de moslim is er geen persoonlijk band met Allah. Er is ook absoluut geen wisselwerking. Nu niet, en ook niet in het Mohammedaanse hiernamaals. Voor de éne soort moslim bestaat de hemel uit alleen maar neuken, afgewisseld met oneindig overspel en seksueel misbruik. Liederlijke Bacchanalen voor de oud-strijders, rivieren vol wijn. Het islamitische leven na de dood is een grote orgie van zuipen, vreten en neuken . . . , dat wil zeggen alléén voor de gevàllen moslimstrijder! Dàt islamitische leven ná de dood wordt zelfs opgefleurd met kinderseks en alcoholische wijn. Het is grappig om te zien hoe de islam leentjebuur gespeeld heeft met de Noorse mythologie, dáár gebeurt exact het zelfde, alleen was dat lang voor de huidige jaartelling. De islam heeft voor die àndere moslims eigenlijk niets te bieden, geen hemel en ook geen hel. Vergetelheid is als begraven worden in de woestijn, ergens in het zand, zonder een kruisje er bij. Voor eeuwig vergeten en opgelost is het grote niets. Ongeveer net zo vaag als de islamitische schepping. Eh swa! Je weet wel!

 

De religies zijn verzonnen om de mensen in toom te houden. Nette mensen hebben niet veel nodig om mee gedwongen te worden. Buddhisten vinden bewustwording voldoende. Daar probeert men naar toe te groeien. De joden kennen helemaal geen persoonlijke beloning of afrekening na de dood. Er is geen joodse hemel en ook geen joodse hel. De Christenen hebben standaard iets minder moraal en hebben daarom een stok achter de deur nodig. Als een Christen niet oppast gaat hij naar de hel, als hij goed leeft dan smelt uiteindelijk zijn geest weer samen met die van God. De moraal is slechts één van de vele aspecten van een religie. Er zijn meer zaken die spelen. Geestelijke rust is een belangrijk punt. Zingeving en zonde, vergeving en beloning.

 

Een kind heeft geen idee wat er gebeurt als hij er niet meer is, laten we maar zeggen; als zijn bewustzijn wordt uitgeschakeld! De mens heeft het begrip van bewustzijn. Er is de geestelijke ontwikkeling van baby, naar peuter en naar kleuter. Eerst zijn er gedachtes dan vormt zich een zelfbewustzijn, vervolgens komt er een denk-technische probleem. Er kan geen voorstelling worden gemaakt van een voortbestaan zonder zelfbewustzijn. Iedereen doet ervaringen op met betrekking tot het leven en vormt het besef dàt men leeft. ‘Ik denk, dus ik ben!’ is een stelling van René Descartes (1596-1650). Echter er is geen ervaring mogelijk dat men niet meer leeft. Het zelfbewustzijn heeft net als de genialiteit-schakelaar geen ‘off’ stand! Een religie is de oplossing voor dit probleem. Een religie geeft geestelijke rust voor dat wat onafwendbaar komen gaat, namelijk de dood!

 

Elke religie, biedt ten minste gemeenschapszin, sommige religies hebben ook nog een uitgebreide aanvullende verzekering voor het probleem met het zelfbewustzijn en de sterfelijkheid. Er komt eenvoudig een soort clausule voor als alles ophoudt, dan is er het geniale en onweerlegbare sprookje van het voortbestaan van de geest als het lichaam is afgestorven. Dit kan geen kwaad. Wat wel kwalijk is dat bestaat uit het volgende. De priester en de profeet willen eten, een groot huis met bedienden en aanzien. Zonder zich te willen inspannen wil men leven in luxe en rijkdom. Dat moet betaald worden en in plaats van zelf de handen uit de mouwen te steken komen de dominee en de rabbi (èn de priester èn de imam) om geld bij de gemeente. De zogenaamde kinderen van God moeten betalen aan de voorganger en de voorzanger. The show must go on! Onopvallend moet men wekelijks het geld in de zak stoppen, het offerblok, de kist voor de zakat. Soms moet men het openlijk op de collecte-schaal werpen zodat iedereen kan zien wat er wordt gegeven.

 

Een religie biedt een leidraad. Het zijn paden met een hekje, leefregels oftewel moraal. Dan biedt een religie daarnaast ook soms nog antwoorden over het leven na de dood. Antwoorden waar niemand overigens naar gevraagd heeft want religies hebben eerst de verwarring zelf geschapen. Angst voor de dood is het gevolg van het uitvinden van een leven ná de dood! Daarom is een religie een mooie bron van inkomsten voor dat slag mensen dat wel wil praten en niet wil werken. Waarom moe worden als men ook anderen kan aanzetten tot het verrichten van taken? Het is beter om de anderen een oorlog te laten voeren of de akker te laten spitten. De ‘priester’ zegent de soldaten wel vanaf de zijlijn! Vanaf het allereerste begin waren er de priesters en de profeten die de offerandes aannamen. Abraham bouwde een altaar, het offerlam dat op het altaar werd geofferd zogenaamd aan God. Tegenwoordig vinden wij de geestelijken met hun vette pens vooraan zittend bij de barbecue. Alleen Jezus Christus heeft (vergeefs) geprobeerd om een einde te maken aan de financiële verplichtingen van de gelovigen. Hier en daar zijn er nog Christelijke gemeenschappen die zonder collecte-zak functioneren. Het genootschap van vrienden (Quakers) heeft geen betaalde voorganger. Net als de Oudsten bij de Amish gewoon op de eigen boerderijen moet werken voor het eigen brood.

 

You can’t criticize what you don’t understand!

 

Heel kort samengevat kan ik stellen dat de dominee, een priester en de imam of de rabbi met hun snuit vooraan zitten. Vlak bij de kist, zak, doos of schaal waar de giften op binnen komen. De gelovige geeft zogenaamd wat aan God of Allah of Jahweh. En plotseling heeft de voorganger weer eten in de pot. Het is een wonder! God zorgt goed voor zijn mensen. Maar als men het niet begrijpt mag men er géén kritiek op uitoefenen. Als men het wel begrijpt, en zo moeilijk is het nu ook weer niet, dan mag men nèt als Jezus deed, die centengraaiers de tempel uit sodemieteren.

 

Jezus en Bob Dylan hebben meer dan een ding gemeen, beiden werden geboren als jood, en daarna werden ze Christen. Hoewel formeel Jezus natuurlijk nooit een volgeling van de Messias is geweest, dan zou hij in rondjes hebben gelopen. Net als een hondje dat in zijn eigen staart wil bijten. Jezus was de zoon van een timmerman en Bob Dylan heette voor hij zijn artiestennaam aannam gewoon Zimmerman. Twee oude joden met een kudde volgelingen achter zich aan.

 

Waarom zou ik geen kritiek mogen hebben op religies? De rk-kerk heeft een grote aantrekkingskracht op mannen die afwijken van de norm. De seksueel gedifferentieerden, de mannen die het niet willen of niet kunnen met een vrouw. Daarnaast hebben alle rooms-katholieke priesters een broertje dood aan werken. Ze willen in mooie onpraktische kleren rondlopen en zich overal tegenaan lopen bemoeien. Gefêteerd worden en het buikje rond eten. De Anglicaanse priesters zijn doorgaans gewoon heteroseksueel èn vaak is hij of zij getrouwd èn altijd monogaam! De kerk van Rome heeft met het celibaat een onvoorzien probleem naar zich toegehaald waar men geen raad mee weet. Het resulteert in het bestaan van een grote groep seksueel gefrustreerde mannen die geen uiting mogen geven aan hun gezonde en natuurlijke verlangens. De oorzaak is een tragisch misverstand, omdat men niet wist dat de apostelen vaak ook gewoon getrouwd waren of hokten. De platvloerse achterliggende reden voor het celibaat in de rk-kerk is geen theologische traditie. Het is heel wat anders, het is een financiële kwestie. Een getrouwde priester die overlijdt laat wellicht vrouw en kinderen achter, voor hen moet dan gezorgd worden, ze erven ook van de priester. De kosten komen dan voor de kerk. Maar als de priester geen vrouw of kinderen heeft dan erft de kerk van de priester. Wat velen zich ook niet beseffen is dat de apostelen gewoon werkten voor de kost, als timmerman of als visser op het meer van Galilea. Als men zaken begrijpt is doeltreffende kritiek uitoefenen zelfs veel makkelijker geworden! Als men over een onderwerp nadenkt dan wordt het zelfs mogelijk om het met kritiek te vernietigen. Nu we toch al het celibaat hebben aangetipt is een stap naar kindermisbruik erg klein. Voor de rooms katholieke kerk is het waarschijnlijk een ingecalculeerd risico. Afgewogen kosten.

 

Er is een verhaal van Jan Wolkers (1925 Oegstgeest – 2007 Texel). Het speelt vlak vóór de oorlog, om precies te zijn, tijdens de mobilisatietijd en het gaat over een broeierig voorval tussen twee broers. Jan Wolkers beschrijft een oudere broer, eentje die al borsthaar heeft. De verteller van het verhaal (Terug naar Oegstgeest) (uit 1965) legt uit hoe zijn broer hem misbruikte, niet met zoveel woorden maar beschrijvend. Hoe hij zijn handen zo moest vouwen en tussen zijn eigen benen moest houden dat er een soort ruimte ontstond, dan kon zijn broer even zijn gang gaan. Ik denk dat het een plakkerig situatie uitmondde. Er wordt in het verhaal geen waardeoordeel gegeven. Het moet duidelijk zijn dat de kleinere broer niets in te brengen had tegen de grotere broer. Een broer die al borsthaar had en kennelijk lage lusten en die lage lusten botvierde op zijn kleinere broertje. Jan Wolkers geeft dus geen autobiografisch oordeel, maar het speelt rond de tijd van de lafhartige Duitse aanval op Rotterdam. Hij gaat op een volgende ochtend kijken naar hoe en waar een Duitse parachutist is neergekomen. Het valscherm weigerde. Het hoofd werd ìn de borstkas gedrukt. Het karkas ligt ergens op een veld. Toen ik het boek van Jan Wolkers las kon ik mij er niets bij voorstellen, ik begreep het broeierige van twee broers samen op een slaapkamer in een bed, de stralende meidagen van ’40. Maar ik begreep het geheel niet, kon mij niet voorstellen hoe Jan zijn handen moest houden. Onduidelijk bleef waar het kwakje van zijn broer terecht kwam en wie het daarna moest opruimen.

 

Deze literaire vragen bleven onbeantwoord totdat ik las over de ayatollah Khomeini. Deze vooraanstaande islamitische geestelijk leider van Perzië / Iraq was op bezoek bij een jong gezin. Daar was ook een dochter van om en nabij de zes tot negen jaar. De ‘Stem van Allah’ zou die nacht bij het gezin logeren. En vlak voor het naar bed gaan stelde de ayatollah Khomeini voor om deze dochter bij hem in bed te leggen. Uiteraard geeft men direct zonder enige aarzeling gehoor aan zijn verzoek en aldus gaat kleine meid braaf mee met befaamde islamitische geestelijk leider.

 

Het blijft natuurlijk onbegrijpelijk dat zowel de vader als ook de moeder toestaan dat het dochtertje naar bed gaat met de meest vooraanstaande Shiitische topman van dat moment. Tegenwoordig weten we allemaal af van het bestaan van onverteerbaar saaie en langdradige islamitische verhandelingen die de ayatollah Ruhollah Khomeini heeft geschreven. Met de koran in de hand en daarom volledig in overeenstemming met de sharia gaf de ayatollah een verhandeling over hoe een volwassen moslim erotiek màg beleven met minderjarige kinderen van soms amper drie jaar oud. Ik moest even aan Jan Wolkers terug denken en ik vraag mij af wie het kwakje moet opruimen, de moeder of de vader! Misschien spoelde uit beleefdheid de ayatollah boven de wastafel zelf zijn eigen sperma wel tussen de beentjes van het kind. Dit specifieke geval van kindermisbruik is gewoon gedocumenteerd maar de exacte (smerige) details ontbreken. Het is te klef, te vuil voor woorden en te onverkwikkelijk! De hoogste islamitische geestelijke van dat moment beleefde erotisch genot met een kind. Echter het is slechts iets minder erg dan ik mij in het verleden heb voor gesteld. Het kind werd niet opengescheurd met het door wratten en pus overdekte schurftige geslachtsorgaan, maar traumatisch moet het wel zijn geweest. Circa twintig jaar na de oorlog beschrijft Jan Wolkers tot op de haar nauwkeurig hoe het hem vergaan is. Voor hem volgde toen de oorlogstijd, de bezetting en later nog de hongerwinter. Jan Wolkers kwam er wel uit. In de Islamitische Republiek Iran moeten tegenwoordig grote aantallen vrouwen rondlopen die uit schaamte en desillusie een bourqa dragen. Zij zijn als kleine hoertjes door de ouders opgeofferd voor een goede maatschappelijke positie in het nieuwe Iraq. Eventjes uitgeleend aan een willekeurige islamitische geestelijke, sommigen zelfs aan die ene die nèt onder de Barmhartige Erbarmer staat namelijk de man met de titel de ‘Stem van Allah!’ Want alles wat Ruhollah Khomeini sprak had onmiddellijk de status van wet in de Islamitische Republiek Iraq.

 

Men zou geen kritiek mogen hebben op zaken die men niet begrijpt. Althans dat stelt men! Het wordt vaak geopperd als gefundeerde kritiek niet meer valt weg te praten. Als alle uitvluchten en argumenten al verbruikt zijn, en als er toch nog onafgemaakte onuitgesproken situatie over blijft. Welnu, dan zou men het niet mogen bekritiseren. Een gotspe natuurlijk! Een hele kromme gedachte. Het rammelt aan alle kanten. Ik moet zowel Bob Dylan als ook Ruhollah Khomeini ongelijk geven. Ik kan voor de drommel wèl kritiek uitspreken! Ook over zaken die ik zelf niet beleefd heb. Zaken waar ik geen persoonlijke ervaring mee heb. Ik heb namelijk gezond verstand en ik heb gevoel. Ik kan het aanvoelen zonder het zelf te beleven. En in tegenstelling tot vele vaders en moeders in de islamitische ‘heilstaat’ kan ik wèl zelf nadenken!

 

Voor elke wereldburger geldt, zelf leren nadenken is de enige remedie tegen religie. Hoe groter de groep mensen die weigert om zelf de eigen hersencellen te gebruiken des te makkelijker wordt om die mensen te misbruiken, op te lichten of wat dan ook. Het wordt dan voor mensen die te lui zijn om te werken een makkie om misbruik te maken van het gewone volk. Maar gelukkig, het omgekeerde is ook waar, overal waar mensen zelf leren nadenken daar verdwijnt de invloed van Allah en ook die van Jahweh èn God. En gelukkig maar, want ik kan mij niet voorstellen dat er een Allah bestaat die wil dat een kind van drie jaar uitgescheurde schaamlippen heeft en daarbij ook een vaginale Q-koorts. Ik kan mij dat niet voorstellen omdat ik kan nadenken. Alle imams, de meeste moefti’s en de enige ayatollah preken voornamelijk voor zichzelf, als Allah had gewild dat meisjes van drie jaar een tot bloedens toe geïrriteerd vagijntje zouden hebben dan had hij dat toch hebben kunnen veroorzaken zonder dat zijn eigen ayatollah daar de hand in had. Zonder dat die oplichter er genot aan beleefde en er op klaar kwam. Het is mij zo heel erg duidelijk dat het hele volk van Iraq altijd al genaaid is geweest, maar zelf hebben zij dit nooit door gehad. Het is uitermate zwak om dan alle kritiek te pareren door te stellen dat men het nooit kàn begrijpen zolang men niet de koran in het Arabisch heeft gelezen en de geschriften van de ayatollah in het Parsi of Farsi. Het is allemaal bullshit, de hele islam is bedacht om slaven uit Afrika te halen. De reden waarom de islam bestaat is om er voor te zorgen dat ouders zelf hun kind voor seksueel misbruik aan bieden. Allah is een pedo met allemaal vrome hulpjes en bereidwillige knechtjes die er allemaal financieel beter van worden.

 

Als ik er goed over nadenk, dan kan Bob Dylan de boom in! De man zal best ook wel eens zinnige dingen hebben gezegd, maar zijn meest befaamde uitspraak moet ik toch afwijzen. Ik hoef niet de beweegredenen en de ontstaansgeschiedenis van de islam te kunnen begrijpen om in te zien dat het in zijn geheel fout is. Het enige dat nu van belang is dat zit hem in de noodzaak om die miljoenen domme moslims te ontwikkelen en hen te verplichten om na te denken. Allah heeft maar één vijand en dat is de waarheid. De enige manier om Allah te bestrijden is om die domme massa aan het denken te zetten.

 

Ik hoop dat ik U bij deze mag vragen om deel te nemen aan de strijd tegen Allah. En ik beloof het, dit is de finale laatste veldslag! Wij hebben maar één wapen en dat is de waarheid. En daarom kan binnenkort niemand meer uit naam van Allah genaaid worden. Elke islamitische geestelijke is een misdadiger die voor zijn eigen daden veroordeeld moet worden, èn voor de misdaden van de hele groep! Trap die schoften van de kansel rechtstreeks het gevang in. Als de wereld nu niet bevrijd wordt van dit onrecht dan is het de ondergang van de beschaving.

 

vanhetgoor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s