Categorie archief: Dagelijkse Beslommeringen

The Times They Are A-Changing!

The Times They Are A-Changing!. (ook te zien bij E.J. Bron)

The Times They Are A-Changing!

Enige tijd geleden was er op TV een herhaling van ‘How Many Roads’ een documentaire uit 2006 over Dylan-liefhebbers. Het waren gefilmde portretten van gewone mensen die elke dag van hun leven luisterden naar de muziek van Bob Dylan. De songs van Dylan zijn hun leidraad. Het geeft hun leven zin, ze ontlenen er kracht aan. Een van de mensen die aan het woord kwamen in de documentaire betreurde Dylans bekering tot het Christendom, hij wilde zelfs een tijd lang niets meer van zijn idool weten. Toch kwam hij weer terug bij die man met zoveel diepgang en zeggingskracht. En zo vreemd is dat niet want er is altijd wel ergens een song met een toepasselijke tekst voor die ene speciale gelegenheid, of een orakeltekst die raadselachtig is of mysterieus en daarom altijd relevant wordt geacht. Een horoscoop uit het plaatselijke sufferdje is ook altijd van toepassing. ‘U zult een vreemdeling tegenkomen of een lang vergeten vriend! Er zal een gebeurtenis plaatsvinden die veel zaken doet veranderen!’ Oftewel, een kalenderwijsheid als dooddoener want er komen altijd andere tijden!

 

Een prachtige documentaire en hoewel het werk van Bob Dylan al bijna vijf decennia meegaat is deze visie op zijn werk typisch iets van dit moment. We nemen een zin uit zijn werk en we laten dat op ons inwerken. ‘Er komen andere tijden’, (in de vertaling van Lennaert Nijgh / Boudewijn de Groot) het komt uit de roerige jaren zestig / zeventig maar is nog steeds actueel. Er zijn véél dingen waar Dylan wel iets over heeft gezegd, de inmiddels volkomen bejaarde singer-songwriter weet vaak zelf niet meer waarover het gaat. Voor duiding moeten we niet bij hem aankloppen, dus elke interpretatie is toegestaan. In een van zijn belangrijkste songs komt de volgende strofe voor: ‘You can’t criticize what you don’t understand!’ En dat deed mij denken aan de stelling dat men de islam nooit zal kunnen begrijpen tenzij men de koran van Mohammed in het Arabisch heeft gelezen. Als men het niet ècht begrepen heeft mag men er niet over oordelen, toch? Het is een stelling. Het een menig is nèt als een kont, iedereen heeft er een! En niet elke vette mening is even nuttig of mooi. Waarom zou ik pas kritiek mogen uitoefenen als ik iets volledig begrijp? Soms helpt het, soms helpt het niet. Ik zou geen bedenkingen mogen hebben over een onderwerp zolang ik van die zaak niet alle aspecten begrijp. We kùnnen deze stelling aannemen, we kunnen zelfs de lijn doortrekken. En omdat ik het niet alleen begrijp maar ook de leugentjes kan doorzien, daarom mag ik het neersabelen, aan de kaak stellen en tot de grond toe afbranden! Hoe dan ook, het is geen moeite, ik doe het gaarne.

 

Ik denk dat ik basisgedachte van èlke vorm van religie begrijp. Om een flatgebouw neer te zetten zijn veel mensen nodig die allemaal een deeltaak op zich nemen, het resultaat is iets dat groter is dan wat een man alleen kan neerzetten. Het egoïsme moet opzij worden gezet om plaats te maken voor de socio. In het begin van de menselijke beschaving is religie gebruikt als instrument om de mensheid samen te binden, om zelfzuchtige individuen tot een hechte groep te maken. Dit alles is uiteraard ten gunste van de vooruitgang en voor het grotere geheel. Een ander aspect van religie is dat het naast samenhang ook de moraliteit moet bevorderen. Het onzichtbare vriendje is een hulpmiddel bij het kweken van een geweten. Dan ontstaat er ook de rechtvaardigheid naar andere mensen toe. Dat maakt de hele wereld beter. Normale gezond-verstand leefregels maken vaak een belangrijk deel uit van warrige religieuze dogma’s. De manier waarop religies te werk gaan is vaak eenvoudig. Voor een kind is de eigen sterfelijkheid niet te begrijpen. De enige waarneming van een kind is: ‘ik!’ en dan “ik denk!’ en daaruit volgt: ‘ik besta!’ Pas later ervaart men de sterfelijkheid van ànderen. Dat leren kinderen uit het overlijden van Opa en Oma, de hond of de poes. Nooit komt het in een kind op om te veronderstellen dat hijzelf óók eindig is. De erkenning en het accepteren van de eigen sterfelijkheid is net zo’n grote gedachte als het zelfbewustzijn. Er zijn verschillende invullingen aan sterfelijkheid gegeven, de hindu’s en Buddhisten kennen het wiel van de wedergeboorte. De joden kènnen feitelijk geen persoonlijke hemel. Daar is het meer een soort voortbestaan van de groep zònder dat ene individu. De Christenen kennen daarentegen opmerkelijk genoeg wèl een persoonlijk voortbestaan na de dood! De Mohammedanen hebben een vreemde perceptie van zowel de schepping als ook het laatste oordeel. Waar het joodse geestelijke leven mee begint is het einde voor de islamieten. De persoonlijke aanwezigheid in Tuin der Lusten (Paradijs) is voor de volgeling van Mohammed de ultieme beloning en de joods-Christelijke traditie wil dat we dáár nu juist vandaan komen. Héél misschien is er wel een joodse hemel, maar dat is dan meer een plaats waar ‘het volk’ verblijft. Een soort Israël, maar dan tijdloos. Voor de mensen van later, de kindskinderen, niet iemand ná zijn dood als individu. Héél misschien zijn de begrippen ‘hemel’ en ‘hiernamaals’ iets te Europees. In de joodse theologie heeft het nooit echt helemaal vorm gekregen. Die invloed moet dus uit Europa komen. Wodan en Donar kenden de eeuwige jachtvelden waar moedige strijders na hun dood heen gingen. Een wisselwerking tussen Europa en het Midden Oosten heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat het hemel-loze jodendom zich ontwikkelde in het Christendom. Het Judaïsme heeft de leefregels, daarom ontwikkelde zich de moraal en de menselijkheid. Het Christendom kent de vergeving èn daarboven de beloning voor een goed Godvruchtig leven. En die beloning is een persoonlijk samenzijn met de schepper. Het zitten aan de rechterhand van God is genoeg. Meer is er niet. Die persoonlijke beloning ná de dood kende men in Europa, maar niet in Afrika bij de animisten, ook niet in Azië bij de hindu’s. Het jodendom ontwikkelde zich verder onder invloed van Zeus en Apollo tot het Christendom. Zonder de wisselwerking met Europa had het jodendom zich nooit kunnen door ontwikkelen tot het huidige Christendom. De islam kent net als het jodendom geen hel. Of dat zou de huidige situatie moeten zijn waarin de moslimwereld verkeert! Er wordt in de koran maar heel weinig over losgelaten, en wat er over gezegd wordt gaat niet verder dan: ‘Eh joh, je weet wel!’ De islam heeft voor sommigen het leven na de dood uitgebreid tot een grote hoerenkast vol met overspel en misbruik. En dat is afschrikwekkend voor de Christenen want zij zien dit nu juist weer als de poel des verderfs. De plaats waar slechte mensen heen gaan ná hun dood. Voor een Christen is er in het hiernamaals alleen het geestelijke leven, daar is alleen liefde en respect. In de hemel is geen bier! (En daarom drinken wij het hier!) Voor de Christen is er ná de dood maar één ding, en dat is het samenzijn met God. Zoals de Engelsen heel mooi weten te zeggen ‘atonement!’ De eenwording! Voor de moslim is er geen persoonlijk band met Allah. Er is ook absoluut geen wisselwerking. Nu niet, en ook niet in het Mohammedaanse hiernamaals. Voor de éne soort moslim bestaat de hemel uit alleen maar neuken, afgewisseld met oneindig overspel en seksueel misbruik. Liederlijke Bacchanalen voor de oud-strijders, rivieren vol wijn. Het islamitische leven na de dood is een grote orgie van zuipen, vreten en neuken . . . , dat wil zeggen alléén voor de gevàllen moslimstrijder! Dàt islamitische leven ná de dood wordt zelfs opgefleurd met kinderseks en alcoholische wijn. Het is grappig om te zien hoe de islam leentjebuur gespeeld heeft met de Noorse mythologie, dáár gebeurt exact het zelfde, alleen was dat lang voor de huidige jaartelling. De islam heeft voor die àndere moslims eigenlijk niets te bieden, geen hemel en ook geen hel. Vergetelheid is als begraven worden in de woestijn, ergens in het zand, zonder een kruisje er bij. Voor eeuwig vergeten en opgelost is het grote niets. Ongeveer net zo vaag als de islamitische schepping. Eh swa! Je weet wel!

 

De religies zijn verzonnen om de mensen in toom te houden. Nette mensen hebben niet veel nodig om mee gedwongen te worden. Buddhisten vinden bewustwording voldoende. Daar probeert men naar toe te groeien. De joden kennen helemaal geen persoonlijke beloning of afrekening na de dood. Er is geen joodse hemel en ook geen joodse hel. De Christenen hebben standaard iets minder moraal en hebben daarom een stok achter de deur nodig. Als een Christen niet oppast gaat hij naar de hel, als hij goed leeft dan smelt uiteindelijk zijn geest weer samen met die van God. De moraal is slechts één van de vele aspecten van een religie. Er zijn meer zaken die spelen. Geestelijke rust is een belangrijk punt. Zingeving en zonde, vergeving en beloning.

 

Een kind heeft geen idee wat er gebeurt als hij er niet meer is, laten we maar zeggen; als zijn bewustzijn wordt uitgeschakeld! De mens heeft het begrip van bewustzijn. Er is de geestelijke ontwikkeling van baby, naar peuter en naar kleuter. Eerst zijn er gedachtes dan vormt zich een zelfbewustzijn, vervolgens komt er een denk-technische probleem. Er kan geen voorstelling worden gemaakt van een voortbestaan zonder zelfbewustzijn. Iedereen doet ervaringen op met betrekking tot het leven en vormt het besef dàt men leeft. ‘Ik denk, dus ik ben!’ is een stelling van René Descartes (1596-1650). Echter er is geen ervaring mogelijk dat men niet meer leeft. Het zelfbewustzijn heeft net als de genialiteit-schakelaar geen ‘off’ stand! Een religie is de oplossing voor dit probleem. Een religie geeft geestelijke rust voor dat wat onafwendbaar komen gaat, namelijk de dood!

 

Elke religie, biedt ten minste gemeenschapszin, sommige religies hebben ook nog een uitgebreide aanvullende verzekering voor het probleem met het zelfbewustzijn en de sterfelijkheid. Er komt eenvoudig een soort clausule voor als alles ophoudt, dan is er het geniale en onweerlegbare sprookje van het voortbestaan van de geest als het lichaam is afgestorven. Dit kan geen kwaad. Wat wel kwalijk is dat bestaat uit het volgende. De priester en de profeet willen eten, een groot huis met bedienden en aanzien. Zonder zich te willen inspannen wil men leven in luxe en rijkdom. Dat moet betaald worden en in plaats van zelf de handen uit de mouwen te steken komen de dominee en de rabbi (èn de priester èn de imam) om geld bij de gemeente. De zogenaamde kinderen van God moeten betalen aan de voorganger en de voorzanger. The show must go on! Onopvallend moet men wekelijks het geld in de zak stoppen, het offerblok, de kist voor de zakat. Soms moet men het openlijk op de collecte-schaal werpen zodat iedereen kan zien wat er wordt gegeven.

 

Een religie biedt een leidraad. Het zijn paden met een hekje, leefregels oftewel moraal. Dan biedt een religie daarnaast ook soms nog antwoorden over het leven na de dood. Antwoorden waar niemand overigens naar gevraagd heeft want religies hebben eerst de verwarring zelf geschapen. Angst voor de dood is het gevolg van het uitvinden van een leven ná de dood! Daarom is een religie een mooie bron van inkomsten voor dat slag mensen dat wel wil praten en niet wil werken. Waarom moe worden als men ook anderen kan aanzetten tot het verrichten van taken? Het is beter om de anderen een oorlog te laten voeren of de akker te laten spitten. De ‘priester’ zegent de soldaten wel vanaf de zijlijn! Vanaf het allereerste begin waren er de priesters en de profeten die de offerandes aannamen. Abraham bouwde een altaar, het offerlam dat op het altaar werd geofferd zogenaamd aan God. Tegenwoordig vinden wij de geestelijken met hun vette pens vooraan zittend bij de barbecue. Alleen Jezus Christus heeft (vergeefs) geprobeerd om een einde te maken aan de financiële verplichtingen van de gelovigen. Hier en daar zijn er nog Christelijke gemeenschappen die zonder collecte-zak functioneren. Het genootschap van vrienden (Quakers) heeft geen betaalde voorganger. Net als de Oudsten bij de Amish gewoon op de eigen boerderijen moet werken voor het eigen brood.

 

You can’t criticize what you don’t understand!

 

Heel kort samengevat kan ik stellen dat de dominee, een priester en de imam of de rabbi met hun snuit vooraan zitten. Vlak bij de kist, zak, doos of schaal waar de giften op binnen komen. De gelovige geeft zogenaamd wat aan God of Allah of Jahweh. En plotseling heeft de voorganger weer eten in de pot. Het is een wonder! God zorgt goed voor zijn mensen. Maar als men het niet begrijpt mag men er géén kritiek op uitoefenen. Als men het wel begrijpt, en zo moeilijk is het nu ook weer niet, dan mag men nèt als Jezus deed, die centengraaiers de tempel uit sodemieteren.

 

Jezus en Bob Dylan hebben meer dan een ding gemeen, beiden werden geboren als jood, en daarna werden ze Christen. Hoewel formeel Jezus natuurlijk nooit een volgeling van de Messias is geweest, dan zou hij in rondjes hebben gelopen. Net als een hondje dat in zijn eigen staart wil bijten. Jezus was de zoon van een timmerman en Bob Dylan heette voor hij zijn artiestennaam aannam gewoon Zimmerman. Twee oude joden met een kudde volgelingen achter zich aan.

 

Waarom zou ik geen kritiek mogen hebben op religies? De rk-kerk heeft een grote aantrekkingskracht op mannen die afwijken van de norm. De seksueel gedifferentieerden, de mannen die het niet willen of niet kunnen met een vrouw. Daarnaast hebben alle rooms-katholieke priesters een broertje dood aan werken. Ze willen in mooie onpraktische kleren rondlopen en zich overal tegenaan lopen bemoeien. Gefêteerd worden en het buikje rond eten. De Anglicaanse priesters zijn doorgaans gewoon heteroseksueel èn vaak is hij of zij getrouwd èn altijd monogaam! De kerk van Rome heeft met het celibaat een onvoorzien probleem naar zich toegehaald waar men geen raad mee weet. Het resulteert in het bestaan van een grote groep seksueel gefrustreerde mannen die geen uiting mogen geven aan hun gezonde en natuurlijke verlangens. De oorzaak is een tragisch misverstand, omdat men niet wist dat de apostelen vaak ook gewoon getrouwd waren of hokten. De platvloerse achterliggende reden voor het celibaat in de rk-kerk is geen theologische traditie. Het is heel wat anders, het is een financiële kwestie. Een getrouwde priester die overlijdt laat wellicht vrouw en kinderen achter, voor hen moet dan gezorgd worden, ze erven ook van de priester. De kosten komen dan voor de kerk. Maar als de priester geen vrouw of kinderen heeft dan erft de kerk van de priester. Wat velen zich ook niet beseffen is dat de apostelen gewoon werkten voor de kost, als timmerman of als visser op het meer van Galilea. Als men zaken begrijpt is doeltreffende kritiek uitoefenen zelfs veel makkelijker geworden! Als men over een onderwerp nadenkt dan wordt het zelfs mogelijk om het met kritiek te vernietigen. Nu we toch al het celibaat hebben aangetipt is een stap naar kindermisbruik erg klein. Voor de rooms katholieke kerk is het waarschijnlijk een ingecalculeerd risico. Afgewogen kosten.

 

Er is een verhaal van Jan Wolkers (1925 Oegstgeest – 2007 Texel). Het speelt vlak vóór de oorlog, om precies te zijn, tijdens de mobilisatietijd en het gaat over een broeierig voorval tussen twee broers. Jan Wolkers beschrijft een oudere broer, eentje die al borsthaar heeft. De verteller van het verhaal (Terug naar Oegstgeest) (uit 1965) legt uit hoe zijn broer hem misbruikte, niet met zoveel woorden maar beschrijvend. Hoe hij zijn handen zo moest vouwen en tussen zijn eigen benen moest houden dat er een soort ruimte ontstond, dan kon zijn broer even zijn gang gaan. Ik denk dat het een plakkerig situatie uitmondde. Er wordt in het verhaal geen waardeoordeel gegeven. Het moet duidelijk zijn dat de kleinere broer niets in te brengen had tegen de grotere broer. Een broer die al borsthaar had en kennelijk lage lusten en die lage lusten botvierde op zijn kleinere broertje. Jan Wolkers geeft dus geen autobiografisch oordeel, maar het speelt rond de tijd van de lafhartige Duitse aanval op Rotterdam. Hij gaat op een volgende ochtend kijken naar hoe en waar een Duitse parachutist is neergekomen. Het valscherm weigerde. Het hoofd werd ìn de borstkas gedrukt. Het karkas ligt ergens op een veld. Toen ik het boek van Jan Wolkers las kon ik mij er niets bij voorstellen, ik begreep het broeierige van twee broers samen op een slaapkamer in een bed, de stralende meidagen van ’40. Maar ik begreep het geheel niet, kon mij niet voorstellen hoe Jan zijn handen moest houden. Onduidelijk bleef waar het kwakje van zijn broer terecht kwam en wie het daarna moest opruimen.

 

Deze literaire vragen bleven onbeantwoord totdat ik las over de ayatollah Khomeini. Deze vooraanstaande islamitische geestelijk leider van Perzië / Iraq was op bezoek bij een jong gezin. Daar was ook een dochter van om en nabij de zes tot negen jaar. De ‘Stem van Allah’ zou die nacht bij het gezin logeren. En vlak voor het naar bed gaan stelde de ayatollah Khomeini voor om deze dochter bij hem in bed te leggen. Uiteraard geeft men direct zonder enige aarzeling gehoor aan zijn verzoek en aldus gaat kleine meid braaf mee met befaamde islamitische geestelijk leider.

 

Het blijft natuurlijk onbegrijpelijk dat zowel de vader als ook de moeder toestaan dat het dochtertje naar bed gaat met de meest vooraanstaande Shiitische topman van dat moment. Tegenwoordig weten we allemaal af van het bestaan van onverteerbaar saaie en langdradige islamitische verhandelingen die de ayatollah Ruhollah Khomeini heeft geschreven. Met de koran in de hand en daarom volledig in overeenstemming met de sharia gaf de ayatollah een verhandeling over hoe een volwassen moslim erotiek màg beleven met minderjarige kinderen van soms amper drie jaar oud. Ik moest even aan Jan Wolkers terug denken en ik vraag mij af wie het kwakje moet opruimen, de moeder of de vader! Misschien spoelde uit beleefdheid de ayatollah boven de wastafel zelf zijn eigen sperma wel tussen de beentjes van het kind. Dit specifieke geval van kindermisbruik is gewoon gedocumenteerd maar de exacte (smerige) details ontbreken. Het is te klef, te vuil voor woorden en te onverkwikkelijk! De hoogste islamitische geestelijke van dat moment beleefde erotisch genot met een kind. Echter het is slechts iets minder erg dan ik mij in het verleden heb voor gesteld. Het kind werd niet opengescheurd met het door wratten en pus overdekte schurftige geslachtsorgaan, maar traumatisch moet het wel zijn geweest. Circa twintig jaar na de oorlog beschrijft Jan Wolkers tot op de haar nauwkeurig hoe het hem vergaan is. Voor hem volgde toen de oorlogstijd, de bezetting en later nog de hongerwinter. Jan Wolkers kwam er wel uit. In de Islamitische Republiek Iran moeten tegenwoordig grote aantallen vrouwen rondlopen die uit schaamte en desillusie een bourqa dragen. Zij zijn als kleine hoertjes door de ouders opgeofferd voor een goede maatschappelijke positie in het nieuwe Iraq. Eventjes uitgeleend aan een willekeurige islamitische geestelijke, sommigen zelfs aan die ene die nèt onder de Barmhartige Erbarmer staat namelijk de man met de titel de ‘Stem van Allah!’ Want alles wat Ruhollah Khomeini sprak had onmiddellijk de status van wet in de Islamitische Republiek Iraq.

 

Men zou geen kritiek mogen hebben op zaken die men niet begrijpt. Althans dat stelt men! Het wordt vaak geopperd als gefundeerde kritiek niet meer valt weg te praten. Als alle uitvluchten en argumenten al verbruikt zijn, en als er toch nog onafgemaakte onuitgesproken situatie over blijft. Welnu, dan zou men het niet mogen bekritiseren. Een gotspe natuurlijk! Een hele kromme gedachte. Het rammelt aan alle kanten. Ik moet zowel Bob Dylan als ook Ruhollah Khomeini ongelijk geven. Ik kan voor de drommel wèl kritiek uitspreken! Ook over zaken die ik zelf niet beleefd heb. Zaken waar ik geen persoonlijke ervaring mee heb. Ik heb namelijk gezond verstand en ik heb gevoel. Ik kan het aanvoelen zonder het zelf te beleven. En in tegenstelling tot vele vaders en moeders in de islamitische ‘heilstaat’ kan ik wèl zelf nadenken!

 

Voor elke wereldburger geldt, zelf leren nadenken is de enige remedie tegen religie. Hoe groter de groep mensen die weigert om zelf de eigen hersencellen te gebruiken des te makkelijker wordt om die mensen te misbruiken, op te lichten of wat dan ook. Het wordt dan voor mensen die te lui zijn om te werken een makkie om misbruik te maken van het gewone volk. Maar gelukkig, het omgekeerde is ook waar, overal waar mensen zelf leren nadenken daar verdwijnt de invloed van Allah en ook die van Jahweh èn God. En gelukkig maar, want ik kan mij niet voorstellen dat er een Allah bestaat die wil dat een kind van drie jaar uitgescheurde schaamlippen heeft en daarbij ook een vaginale Q-koorts. Ik kan mij dat niet voorstellen omdat ik kan nadenken. Alle imams, de meeste moefti’s en de enige ayatollah preken voornamelijk voor zichzelf, als Allah had gewild dat meisjes van drie jaar een tot bloedens toe geïrriteerd vagijntje zouden hebben dan had hij dat toch hebben kunnen veroorzaken zonder dat zijn eigen ayatollah daar de hand in had. Zonder dat die oplichter er genot aan beleefde en er op klaar kwam. Het is mij zo heel erg duidelijk dat het hele volk van Iraq altijd al genaaid is geweest, maar zelf hebben zij dit nooit door gehad. Het is uitermate zwak om dan alle kritiek te pareren door te stellen dat men het nooit kàn begrijpen zolang men niet de koran in het Arabisch heeft gelezen en de geschriften van de ayatollah in het Parsi of Farsi. Het is allemaal bullshit, de hele islam is bedacht om slaven uit Afrika te halen. De reden waarom de islam bestaat is om er voor te zorgen dat ouders zelf hun kind voor seksueel misbruik aan bieden. Allah is een pedo met allemaal vrome hulpjes en bereidwillige knechtjes die er allemaal financieel beter van worden.

 

Als ik er goed over nadenk, dan kan Bob Dylan de boom in! De man zal best ook wel eens zinnige dingen hebben gezegd, maar zijn meest befaamde uitspraak moet ik toch afwijzen. Ik hoef niet de beweegredenen en de ontstaansgeschiedenis van de islam te kunnen begrijpen om in te zien dat het in zijn geheel fout is. Het enige dat nu van belang is dat zit hem in de noodzaak om die miljoenen domme moslims te ontwikkelen en hen te verplichten om na te denken. Allah heeft maar één vijand en dat is de waarheid. De enige manier om Allah te bestrijden is om die domme massa aan het denken te zetten.

 

Ik hoop dat ik U bij deze mag vragen om deel te nemen aan de strijd tegen Allah. En ik beloof het, dit is de finale laatste veldslag! Wij hebben maar één wapen en dat is de waarheid. En daarom kan binnenkort niemand meer uit naam van Allah genaaid worden. Elke islamitische geestelijke is een misdadiger die voor zijn eigen daden veroordeeld moet worden, èn voor de misdaden van de hele groep! Trap die schoften van de kansel rechtstreeks het gevang in. Als de wereld nu niet bevrijd wordt van dit onrecht dan is het de ondergang van de beschaving.

 

vanhetgoor.

Moreel Faillissement

Het Morele Faillissement.

Schoorvoetend moet ik bekennen, ik lees Privé! Er is niet één Nanninga waar ik fan van ben maar het zijn er twee! Telkens als ik bij de snackbar op de hoek kom dan moet ik even wachten op mijn bestelling. Dan blader ik snel door het weekblad Privé heen. Even lezen hoe het deze week met André Hazes gaat, en met Bonnie St. Claire. André Hazes is nog steeds dood èn nog steeds de meest populaire Nederlandstalige artiest. Elke maand verbaas ik mij er over dat er bij het zoveelste herdenkingsconcert er wéér vijftigduizend mensen kwamen luisteren naar voor mij totaal onbekende C-artiesten die het werk van de nog immer geliefde B-artiest uitvoeren. In het weekblad Privé doet Bonnie St. Claire het nog steeds zeer goed. Ze doet ècht haar best in de ontwenningskliniek en ze heeft zelfs weer een nieuwe vriend. Déze man is dèrtig jaar jonger en hij verdient een prima boterham. Hij levert de lege flessen van Bonnie in bij de supermarkt.

Ik lees niet alleen Privé, maar ik kijk ook naar BNN en Powned. (nu op zomerreces, terug in november geloof ik) Lekker volks allemaal! Dagelijks kijk ik ook op Geen Stijl, en mijn favoriet is -U raadt het al- Annabel Nanninga, het nichtje van de inmiddels gepensioneerde Wilma Nanninga van v/h Privé! Alles wat Tante Wilma tekort komt heeft Annabel in weldadige overvloed. Inzichten, verstand en een groot rechtvaardigheidsgevoel. Maar bovenal waardeer ik Annabel Nanninga vanwege de maatschappelijke relevantie van haar artikelen. Ik heb Annabel nooit IRL gezien, maar ik stel mij voor dat ze niet alleen sexy is maar ook bovenmatig intelligent. Een soort Laura Croft, maar dan met iets betere vormen en lang blond haar. Ik stel mij zo voor dat als zij in Amsterdam een uitspanning binnentreed dat zij dan achteloos haar zesduizend Euro kostende MacBook Air Special Edition op een tafeltje bij de deur neerlegt. Niemand durft er aan te zitten! Bouwvakkers kijken naar Annabel maar zwijgen beleefd. Ze durven zelfs niet te fluiten, uit terechte angst om op hun plaats te worden gezet. Volgens mij is Annabel Nanninga niet alleen fysiek aantrekkelijk voor de gewone man, maar bovengemiddeld aantrekkelijk voor de hoger opgeleide man. Ik denk niet dat ANANNINGA culturele antropologie heeft gestudeerd of andragogie. Geen veterstrik diploma dus. Psychologie met als bijvak sociologie en heel misschien geschiedenis, omdat het zo leuk is. Ik stel mij zo voor dat de toekomstige echtgenoot van Annabel ‘s-avond na een lange dag werken thuiskomt, en dat ze dan twee woorden wisselen. Dan volgt er een blik van totaal wederzijds begrip. Jezus, wat ben ik jaloers op die man.

Ik lees dus Geen Stijl en doe dat graag. De comments zijn altijd rauw en zonder blad voor de mond, en dat mag ik wel. Het is verhelderend om ongezouten van repliek te krijgen. Dat houdt de mensen nederig èn alert. Open staan voor kritiek, politici zouden dat moeten doen. Al hun gebabbel integraal on-line zetten en dan wachten tot er weerwoord komt van het stemvee! Reken maar dat het snel afgelopen zou zijn. Die mensen met een klein denkraam kunnen niet tegen kritiek en zeker niet tegen inhoudelijke argumenten. Vergeet het maar om er grondstoffelijk over te discussiëren. Hun vage plannen zijn niet concreet uit te leggen aan het gewone volk. Het zou dan voorgoed afgelopen zijn met de proefballonnetjes en de half afgemaakte plannen. De ondoordachte onzin! Met windbuilen kun je maar één ding doen en dat is lekprikken; de gebakken lucht laten weglopen. Alexander Pechtold (politicus D66) zou vreselijk door de mand vallen als iemand die slechts de plannen van ànderen adapteert en nuanceert. Hij heeft nog nooit een eigen unieke zelfstandig uitgedachte mening gehad! Hij kan alleen wat ànderen bedacht hebben aanpassen of zelfs omdraaien. Zonder Wilders geen Pechtold! Zonder blunderend kabinet is er geen behoefte aan D66!

Op Geen Stijl stond recent een aardig stukje, en er stond een link bij. Het ging over ‘De Banier!’ Ik heb de moeite genomen om dat ‘boekwerkje’ te downloaden en te lezen. Het is een boekje van de ‘Nederlandse Mujahideen!’ Er werd op Geen Stijl al voor gewaarschuwd dat het honderdvijftig bladzijden met shit was, maar dit hield mij niet tegen. Mein Kampf is net zo onleesbaar als Das Kapital of het Boek van Mormon. Het boekje ‘De Banier’ is honderdvijftig bladzijden met ontkenning en boehoehoe! Oh, wat zielig allemaal. ‘Het is de schuld van de anderen!’ Die omschrijving was geen woord te veel, de meest vreselijke hersenkronkels aan-een gevlochten met citaten en verwijzingen naar nòg onleesbaardere troep! Het is dus een boekwerkje van de zogenaamd Nederlandse Mujahideen in ‘Bilaad As-Shaam’ oftewel het door de burgeroorlog geteisterde gedeelte van Syrië. Even ter verduidelijking, vroeger heeft ‘Bilad As-Sham’ deel uit gemaakt van het laatste kalifaat. En veel mensen weten het niet maar dat kalifaat is een regeringsvorm die niet werkt. Er is een wereldlijke macht en die zelfde macht wordt ook uitgeoefend op geestelijk terrein. Zo, òf andersom! De geestelijk leider bestuurt ook het land of de regio. De rechtspraak en het opperbevel van het leger èn het volledige landsbestuur vallen onder één en de zelfde persoon. Die zelfde persoon is ook de uitbater van alle moskeeën in het land. Ergo, de formele ontvanger van het collecte-geld. Functies kunnen net als petten en titels worden opgestapeld. De kalief draagt dus een drievoudige kroon! (meer info, zie het Bijbelboek Openbaringen) Een aantal malen in de geschiedenis heeft er een kalifaat bestaan. De laatste keer was circa honderd jaar geleden. Het Ottomaanse Rijk is als een nachtkaars uitgedoofd. De finale was heel stilletjes aan tussen 1908 en 1922. Eerst deels ontmanteld en toen is het hervormd. Maar al eeuwen ervoor moest men gebieden opgeven en de macht afstaan aan plaatselijke bestuurders. Tenslotte bleef alleen Turkije over en is het Osmanlı İmparatorluğu roemloos ten onder gegaan als een kolderiek experiment dat nooit bedacht had moeten worden. Het probleem is erg simpel, enerzijds is er de brave gehoorzame burger bevolking en pal daar tegenover staat het éénhoofdige landsbestuur die bij conflicten ook de beslissende stem heeft in de rechtspraak. Deze dictator is dus zowel de geestelijk leider èn ook de opperbevelhebber van het leger en eventueel de politie. Dit lijkt erg op het huidige Noord Korea. Het is een totale dictatuur waaraan geen ontsnappen mogelijk is. Dàt is het nadeel. Meerdere malen in de geschiedenis heeft men geëxperimenteerd met een totaal-dictatuur, maar nooit nooit nooit heeft het gewerkt. Stalin, Pol Pot, Mao of de Ayatollah Khomeini. En zelfs Mao en Stalin probeerden de indruk te wekken dat tenminste de rechtspraak onafhankelijk was. Maar schijnprocessen kent men niet in een islamitische maatschappij. Daar is gewoon iedereen schuldig, altijd! De totaal dictatuur is een verschikking. Het werkt niet want er is geen mogelijkheid om bij een verandering in de maatschappij het volk te raadplegen. Het hele systeem is strikt anti-democratisch. Elke ontwikkeling wordt gesaboteerd. Het kalifaat werkt alleen als het volk voldoende dom gehouden wordt. Elke tegenstand wordt direct de kop ingedrukt. Dat is altijd zo in een dictatuur. In het geval van een islamitische (‘islamische’) dictatuur wordt de oppositie niet de kop ingedrukt, maar wordt die kop afgehakt! Echter, omdat er zoiets bestaat als een kosmische gerechtigheid komt er altijd iemand die wèl kan nadenken en een eind maakt aan die onzin.

Het Ottomaanse Rijk of het kalifaat heeft lang bestaan maar is uiteindelijk tòch roemloos ten onder gegaan. Het laatste kalifaat is verzwolgen door de eigen graai-zucht èn door inteelt. De mono-cultuur van de macht! Nooit een verfrissende nieuwe mening of een idee. Uiteindelijk heeft geen buitenlandse mogendheid het kalifaat beëindigd, maar in het totaal versukkeld in elkaar geschrompeld. Het kalifaat werd ten langen leste uit zijn lijden verlost door Mustafa Kemal, een in (bezet) Griekenland geboren officier in het Grote Ottomaanse leger.

Het kalifaat en ook het sultanaat zijn geen regeringsvormen van deze tijd, eigenlijk zijn ze van geen enkele tijd. De enige manier waarop het tijdelijk mogelijk is om op islamitische wijze een gebied te besturen is door gebruik te maken van de domheid van het volk. Onwetendheid, machteloosheid òf door het volk met behulp van terreur sterk te onderdrukken. Soms wentelt de bevolking die onderdrukking na verloop van tijd af. Soms staat er iemand op die vertelt dat de keizer, de sultan of de kalief geen kleren aan heeft. Dan begint het volk in te zien dat men voor de gek is gehouden. Soms . . ., maar héél soms ook niet. Anatolië heeft een Turkmeense bezetting gekend van het jaar 1299 tot aan 1922. Daarvoor bestonden er in die regio talloze kleine koninkrijkjes en prinsdommetjes, kortom stadstaatjes. Het begin van het kalifaat was het einde van Byzantium. De Turken waren nomadische volkeren die rondzwierven in Centraal-Azië, ze trokken naar het Midden-Oosten rond het einde van de tiende eeuw. Een groot deel van de Turkse Oghuz nomaden strijkt dan neer in Khorasan (het huidige Iran) en in Azerbeidzjan (de huidige schurkenstaat). Omdat het voor het roven en verkrachten wel prettig is om de juiste beweegredenen te hebben bekeert men zich tot de islam. Dit moet al voldoende bewijs zijn dat ze niet deugen. Want de islam is een vorm van georganiseerde misdaad welke zich voordoet als een geloof waar roven en verkrachten in hoog aanzien staan. Vanuit het grensgebied tussen Turkmenistan en Iran in Khorasan bouwden deze Turkse nomaden in de elfde eeuw het grote Seltsjoekenrijk op. Deze Seltsjoeken brengen stabiliteit in die achterlijke moslim-wereld. Dat wil zeggen, men vreet zich te barsten en men heerst met de knoet. Uiteindelijk hebben ze het uitgestrekte gebied vanaf de Hindu Kush berg tòt aan Anatolië stevig onder de duim. Vervolgens raken de Seltsjoeken in conflict met het orthodox christelijke Byzantijnse Rijk. De details en de jaartallen wist ik niet uit mijn hoofd. Daarom heb ik deze nagezocht op Wikipedia. In het jaar 1070 is er de slag bij Manzikert en er volgt een reeks Byzantijns-Seltsjoekse oorlogen en rond het jaar 1230 had het Byzantijnse Rijk als de belangrijkste macht in Anatolië afgedaan. Wat nog restte was een kwijnend bestaan. Rond die periode vestigen de Turkse volkeren zich blijvend in Anatolië en dan is het ook gedaan met hun nomadische bestaan. Voortaan is het niet langer zo dat deze nomaden rondtrekken achter de kuddes aan, of op jacht naar de rijkdommen van de plaatselijke bevolking. Men is niet langer gastarbeider want vanaf dat moment in de geschiedenis stuurt men gewoon legers om de rijkdommen op te halen. Deze loop van de geschiedenis wordt nog eens extra versterkt door een ander feit. In Mongolië is er rond die tijd een bekende krijgsheer met de naam Dzjengis Khan. Deze naam moet bekend zijn. Hij overtrof iedereen in gruwelijkheid en geldingsdrang. Omdat hij in Centraal-Azië de boel op zijn kop zette trok een twééde groep Turken ook naar Anatolië. Op de vlucht voor de nietsontziende Mongolen vestigen zij zich daar ook. Onder hen zitten de voorouders van Osman I. Hij is de stamvader van alle kaliefen van het Ottomaanse Rijk.

Het lijkt er op dat de geschiedenis zich herhaalt. In de vijfde eeuw was er Attila de Hun die óók uit Centraal-Azië kwam, en óók een nomadische krijgsheer was. Echter er zijn verschillen tussen Attila de Hun (geboorte-datum onbekend – overleden in 453) en Dzjengis Khan (geboren in 1162 – overleden op 18 augustus 1227). Het belangrijkste is dat Attila zelf op strooptocht ging om Oost-Europa te plunderen, en zelfs de Donau over te steken. Zijn bloederige rooftochten waren een onderdeel van de Europese volksverhuizingen. Sterker nog, het was een van de vele redenen. Echter hij kreeg het Oost Romeinse Keizerrijk (afgesplitst van het Romeinse Rijk in 395 en heeft bestaan tot 1453) er nooit onder. Het ‘West’ Romeinse rijk (van 750 v. Chr. tot 476 n. Chr.) was in zijn nadagen en het bestond al nauwelijks meer. Er was dus een machtsvacuüm. Attila de Hun heeft nooit Constantinopel kunnen bezetten. Terwijl Dzjengis Khan alleen de nomadische Turken heeft opgejaagd en die hebben uiteindelijk wèl de ondergang betekend voor Byzantium. Niet omdat de Seltsjoeken zo stoer waren maar omdat zij werden weggejaagd uit hun oorspronkelijke leefgebieden. Slappelingen dus, helemaal niets te verliezen. Daarom hadden ze geen keus. Ze moesten wel nieuwe gebieden veroveren of ze werden uit de wereldgeschiedenis verwijderd. Tussen 1299 en 1453 zijn er diverse Byzantijns-Ottomaanse oorlogen en op 29 mei 1453 is het voorbij. De rijke en hoogontwikkelde metropool werd ingenomen door de Ottomaanse sultan Mehmed II, en daarmee werd deze van oorsprong Griekse en daarna Byzantijnse stad het Ottomaanse Istanboel.

Heel kort samengevat is het Ottomaanse Rijk het gevolg van weggejaagde nomadische Turkmenen. De ondergang van de vijanden wordt veroorzaakt door een eeuwenlange uitputtende strijd. De eerste paar honderd jaar was men als gastarbeiders in de regio. Daarna werd het de permanente verblijfplaats. Eerst leefde men in goedkope pensions en zat wel met twaalf man op één kamer. Later heeft men vrouwen uit het moederland laten komen. Door slechts aanwezig te zijn in het gastland verzwakte men diens economie. Vervolgens nam men de macht over. Net zoals onkruid een akker overneemt. Op een zelfde manier als een ziekteverwekker een gezond lichaam er onder krijgt. In eerste instantie werd men door armoede en honger gedreven, men vluchtte men weg uit Centraal-Azië. Daarna werden nogmaals mensen uit de zelfde stammen opgejaagd door Dzjengis Khan. De achterblijvers vertrekken dan alsnog óók naar het nieuwe thuisland. De tweede groep wordt aangelokt door de goede vooruitzichten. ‘Je hoeft maar een paar jaar te werken, dan wordt je werkloos of arbeidsongeschikt, dan krijg je een uitkering.’ Vanaf het jaar 1070 zijn er de Seltsjoeken die aanvallen plegen en in de regio rondtrekken. In 1453 is er van het grote en machtige Byzantijnse Rijk niets meer over. De machtige hoofdstad waar ooit 500.000 mensen woonden wordt overgenomen. De kunst wordt vernield en de boeken in brand gestoken. Dat is hun nieuwe cultuur. De dictatuur van de domheid. Er was nog iets met nonnetjes die op het altaar in de Aya Sophia kathedraal werden neergelegd, maar ik wijk te veel uit.

Een boekbespreking

De Nederlandse Mujahideen in ISIS (Islamische Staat van Iraq & Sham) hebben een boek geschreven. Dat boek wilde ik bespreken. Speciaal wilde ik mij richten op het Morele Faillissement. De ondergang van de wellevendheid. Het falen van de intermenselijke verhoudingen en de hypocrisie die er uit straalt. De schapenneukende Nederlandse Mujahideen in ‘Bilaad As-Shaam’ hebben een Allah-verdomd boek geschreven! Een van de hoofdstukken heet: ‘Het Morele Faillissement’ en beter gekozen kon die titel niet zijn. Het is kenmerkend voor de gehele islamitische samenleving. Het kan niet beter worden samengevoegd in slechts twee kernwoorden! Want ‘vuile achterbakse ellendige hypocriete schoften’ zijn vijf woorden. De Nederlandse Mujahideen willen terug naar het kalifaat. Een bestuursvorm waarbij de wereldlijke macht wordt uitgeoefend door een islamitisch geestelijk leider. Uiteraard is dat géén democratie. Men wil weer exact als bijna duizend jaar geleden een bestaande maatschappij overnemen. Men doet dit door éérst die maatschappij te verzieken. Men wil door het toebrengen van schade en verdriet die gemeenschap ten gronde te richten. Vervolgens neemt men de goede zaken over. Men doodt van de helft van de bevolking want dan zijn er veel voldoende goedkope huizen beschikbaar. Wat er over blijft is slaafs genoeg om te dienen. Voordat Constantinopel in 1453 definitief werd overgenomen door het kalifaat woonden er op het hoogtepunt van de macht een half miljoen mensen. Er was kunst en cultuur, er was handel en nijverheid. Er waren kerken en scholen, een leger en medische voorzieningen. Vóórdat de Nederlandse aanhangers van het kalifaat naar de stad Homs in Syrië gingen was dáár zelfs het belangrijkste centrum voor de behandeling van kanker in heel Syrië. Nu is dat kapotgeschoten. Dankzij ondermeer de Nederlandse Mujahideen in ‘Bilaad As-Shaam’. Er was een kinderziekenhuis en ook er waren supermarkten, die zijn inmiddels leeg gevreten en kapotgeschoten. Dankzij de ‘hoogstaande’ moraal van de Nederlandse Mujahideen in ‘Bilaad As-Shaam!’ Het is beter om met de kanker in het lijf op de vlucht te gaan voor de Nederlandse Mujahideen in ‘Bilaad As-Shaam’ dan te wachten op genezing. De ramen zijn uit de kankerkliniek geschoten, net als de doktoren en de verpleegsters. De isotopen zijn vertrapt als grafkransen door Marokkaanse jongeren zijn vertrapt. Mooier kon het niet onder woorden worden gebracht als moreel failliet!

De boekbespreking: rotzooi! Quasi geletterd, de woorden netjes vervoegd maar het boek is geschreven zonder enig besef van menselijke beschaving! Wat heeft dit boek dan voor zin? Aanvankelijk vestigden de Ottomanen zich met hun luie kont midden in Anatolië, dat is het Aziatische gedeelte van het huidige Turkije. Vervolgens werd ook het Europese Byzantium kapot gekankerd. Na de boel te verzwakken neemt men het eenvoudig over. Men bouwt zelf niets op, men annexeert gewoon alles na de boel éérst te verzieken, uit te mergelen en leeg te vreten. Het zelfde probeerde men in Homs in Syrië te doen. Echter de Syrische president Al Assad had er een cordon omheen gelegd zodat geen nieuwe voorraden, munitie of wapens konden worden aangevoerd. Dat kon alleen nog vanuit het Navo-land Turkije. Echter Turkije hield wèl de grens dicht voor doodsbange vluchtelingen. Een heel erg bedenkelijk dubbel-slachtig standpunt, het is gedoemd tot nog grotere rampspoed. Aleppo en Homs waren ooit bloeiende steden, nu is het er ontvolkt en desolaat. De enigen die er zijn overgebleven zijn mannen die de terreur aanhangen, er geen vrouwen meer en ook geen kinderen. Geen werkende infrastructuur meer. Het mag duidelijk zijn dat het kalifaat geen toekomst heeft in Homs. Alles is in Homs voor 100% kapot is geschoten, er is geen enkele muur meer zonder kogelgaten, er is geen water en geen elektriciteit, geen supermarkt, geen bakker en geen slager. Alles, maar dan ook werkelijk alles is naar de verdommenis geholpen door onder andere de Nederlandse Mujahideen in ‘Bilaad As-Shaam’, de voorstanders van het kalifaat. De voorvechters voor de islam. De strijders van Allah.

Uit dit feit moeten wij onze les leren. Het kalifaat kan alleen bestaan als er een deel van de donor-maatschappij blijft bestaan, dat zagen wij in Anatolië en in Constantinopel. De islam kon alleen voortwoekeren omdat het parasiteerde op de restanten van de kapotgemaakte donor-maatschappij. Echter als àlles kapot is dan kan de islam of het kalifaat zelf niets in gang zetten! Dan heeft Pyrrhus (de koning van Epirus 319-272 v.Chr.) weer eens overwonnen.

Waarom zou ik een boek gaan bespreken als de schrijvers essentiële zaken niet kunnen begrijpen? Allah is een verzinsel van Mohammed. Niets meer en niets minder. Mohammed was te lui om te werken, hij wilde alleen op strooptocht en mensen beroven. Het makkelijkste kan mensen geld afhandig worden gemaakt als er een verhaaltje wordt verteld. ‘Kom de Alpe d’Hues op fietsen want dan genezen er ergens op de wereld tientallen kinderen van kanker!’ De profeet Mohammed was een smerige pedo en een verachtelijke struikrover. Hij hield zich op in de woestijn en overviel handelskaravanen. De islam is de eerste religie waarbij diefstal en beroving wordt goedgepraat als men één-vijfde van de buit naar de moskee komt brengen. Dat was nog nooit eerder vertoond.

De schrijvers van het boek ‘De Banier’ gaan uit van de domme veronderstelling dat niemand kan nadenken. Het vestigen van een nieuw kalifaat kan alleen als alle bestaande maatschappelijke systemen volkomen worden verwoest. Alleen als de bestaande rijkdommen kunnen worden ingepikt. Dat hebben we in Anatolië gezien, in Byzantium en anno 2014 in Homs en Aleppo. In Nederland gaat het vestigen van een kalifaat niet snel genoeg. Moslims in Nederland willen ook wel de sharia, maar helaas is de sociale dienst krachtig genoeg om steeds elke maand alle honderdduizenden uitkeringen aan Nederlandse Mujahideen te blijven uitkeren. Nederland gaat niet kapot zoals dat in het verleden met het Oost Romeinse Rijk gebeurde. De moslims in Nederland blijven daarom opereren in de marge. Het is tot nu toe alleen gelukt om de PvdA over te nemen. Hier en daar waar een Turk op een bestuurspost is gekomen daar worden Turken bevoordeeld boven anderen. Maar het blijft miezerig en klein, gerommel in de marge. Het is daarom ook helemaal geen wonder dat de Nederlandse Mujahideen helemaal naar Syrië is gegaan om in het zogenaamde ‘Bilaad As-Shaam’ te gaan lopen zieken! De Nederlandse maatschappij is te sterk om te worden beschadigd door mannetjes met een grote snor en een kostuum uit de jaren vijftig. Mannetjes op de vlucht voor armoede en honger in het thuisland. In het jaar 1070 was er honger en ellende in Centraal-Azië, men trok naar het westen. Men vond in Anatolië goed lopende boerderijen en een gastvrije orthodox christelijke gemeenschap. Toen Turkije na de val van het Ottomaanse Rijk wederom in armoede verviel trok men rond 1970 wéér verder naar het westen. Opnieuw op zoek naar goedkoop eten en gratis geld. Dit keer zal het niet lukken om weer een kalifaat op te richten. Wij hebben geléérd van de geschiedenis. Wij wèl, maar bij de PvdA en GroenLinks niet! De Turkse wethouders gaan overal er vandoor met de poet, een lange stoet van feest-vierende vriendjes er achter aan. Er zijn velen zoals Fatima Elatik. Honderden ‘Osmans’ en tientallen ‘Kemals!’ Geld van de overheid dat naar de moskee gaat. Zogenaamd voor bijscholing van allochtone kinderen die problemen hebben met hun huiswerk. De werkelijkheid is dat die verachtelijke koran-les wordt betaald uit Nederlands belastinggeld. En hoe men het ook wendt of keert, dat is een groot moreel faillissement. Echter er is wel een belangrijk verschil tussen 1453 en 2014. Het kalifaat heeft inmiddels bewezen niet te kunnen bestaan. Het tart de beschaving! Zij die streven naar een bekrompen samenleving waarbij de sharia abusievelijk doorgaat voor wet zijn dom òf leugenachtig. Overal waar diefstal en verkrachting de plaats hebben ingenomen van orde en regelmaat zijn daar heerst ellende. Die maatschappij komt er niet meer. De oplossing is om er een cordon omheen te leggen, dan bloedt die onzin vanzelf dood. Dat heeft president Al Assad van Syrië bewezen! Een islamitische samenleving kan niet bestaan zonder een hersenloze donor die er geld in blijft steken. Moslims zijn niet alleen te lui om te werken, ze snappen de oprechte zorgzame menselijke samenleving niet! Een menselijke samenleving die het waard is om in te leven, die moet onderhouden worden, elke dag weer opnieuw. Het respect moet telkens weer opnieuw worden afgestoft. En als moslims ook maar de minste intelligentie zouden hebben gehad dan zouden zij hebben kunnen begrijpen dat de hele islam slechts een systeem is om anderen te laten werken voor de kleine groep happy few. De kalief had een harem, een hok vol gestolen en ontvoerde of geknechte vrouwen. Alleen hij mocht die vrouwen neuken. Omdat de kalief 50 vrouwen had mochten 49 andere islamitische mannen neuken met het schaap of met de geit, of met elkaar. Dat is de realiteit! De islam is moreel failliet. Alles wat er uit voortkomt is het verschuiven van geld in de richting van de heersende islamitische klasse. Of dachten die Nederlandse Mujahideen in ‘Bilaad As-Shaam’ soms dat zíj werkelijk kans maakten om zèlf vooraan te zitten bij de verdeling van buitgemaakte vrouwen, of geld! Nee toch?

vanhetgoor

 

Voetnoot: het woord “grondstoffelijk” is correct gespeld het is een woord van Marten Toonder.